Mijn ziel hoeft niet gered te worden.

 

Onlangs kreeg ik een bericht op Facebook waarin stond dat ik alleen gered kan worden als ik een bepaald gebed uitspreek. Dat ik anders niet in de hemel kom en eigenlijk in de hel thuishoor. Ik zal eerlijk zijn: ik vind dat niet liefdevol. Ik vind het veroordelend. Er wordt met het vingertje gewezen, angst gezaaid, al ben ik niet onder de indruk van die praat. Er wordt vanuit gegaan dat ik verdwaald ben. Dat mijn spirituele pad verkeerd is. Dat ik gered moet worden door iemand die denkt te weten hoe God over mij oordeelt.

Ik citeer een paar zinnen uit dat gebed. Ik heb ze onderstreept en mijn gevoel daarop schuingedrukt.
"Zoals ik ben, kan ik niet bij U in de hemel komen."

" Hier ben ik het mee oneens. Ik geloof juist dat ik, zoals ik ben, goed genoeg ben. Niet perfect, maar wel een mens met een goed hart, die vanuit liefde probeert te leven."

"Red mij daarom van de hel, waar ik eigenlijk vanwege al mijn schuld terecht zou moeten komen."

"Ik geloof niet dat een liefdevolle God of Bron mensen schept om ze vervolgens eeuwig te straffen. Angst is voor mij geen basis voor spiritualiteit."

"U kent al mijn schuld - van mijn kinderjaren af."

"Deze zin raakt me misschien nog wel het meest. Dat veronderstelt dat ik als kind al een schuld met me meedroeg waarvoor ik gered moet worden. Ik geloof daar niet in. Ik geloof dat ieder kind in essentie puur wordt geboren en dat ieder mens, ondanks zijn fouten, een kern van goedheid in zich draagt."

Ik geloof niet op de manier zoals zij dat doen in een God die mensen veroordeelt omdat ze niet het "juiste" geloof aanhangen. Ik geloof ook niet in een hemel en een hel zoals die in sommige interpretaties van de Bijbel worden beschreven. Ik geloof niet dat een liefdevolle Bron mensen afwijst of eeuwig straft omdat zij een ander pad kiezen. Hoe en waarin ik geloof kun je lezen in mijn eerdere blogs.

Ik geloof niet in een hemel en een hel zoals die in de Bijbel worden uitgelegd.  Ik geloof in de goedheid van de mens, en ook in die van mijzelf. Dat ieder mens een vonk van het Goddelijke in zich draagt. Dat we hier zijn om te groeien, te leren en steeds bewuster te worden. Niet uit angst voor straf, maar vanuit liefde.

Ik geloof ook in mijn eigen goedheid.

Dat betekent niet dat ik perfect ben. Natuurlijk maak ik fouten, ik ben ook een mens met menselijke eigenschappen. Natuurlijk heb ik schaduwkanten. Maar ik ben geen verloren ziel die gered moet worden. Ik ben een mens die iedere dag opnieuw probeert vanuit liefde, compassie en bewustzijn te leven. 

Wat mij raakt aan zulke berichten is niet dat iemand een ander geloof heeft dan ik. Dat mag. Iedereen mag geloven wat voor hem of haar waar voelt. Ik schreef dat al in het vorige blog.
Wat mij raakt, is dat iemand mij vertelt dat ik niet goed genoeg ben. Dat mijn spirituele overtuiging waardeloos zou zijn. Dat ik gered moet worden van een hel waarin ik zelf niet eens geloof.
Dat voelt niet als liefde.

Voor mij is liefde niet gebaseerd op angst. Niet op schuld. Niet op dreiging met een hel. Liefde laat vrij. Liefde respecteert. Liefde vertrouwt erop dat ieder mens zijn eigen weg mag vinden.
Ik zal nooit iemand vertellen dat hij verloren is omdat hij anders gelooft dan ik.

Ik verwacht datzelfde respect ook terug.
We hoeven het niet eens te zijn over God, de Bijbel, de hemel of de hel.
Maar laten we elkaar als mens wel in onze waarde laten.

©Maria